Technologiczne kulinaria gnają z pikselami do przodu. Grzeją się rdzenie procesorów, komórki mają po dwie baterie, programiści uwijają się przy kodach gier, a ludzkość rozsmakowuje się w odgrzewanych kotletach z lat 90. Niektórzy konsumują zbyt łapczywie, niestrawnie, bez wyobraźni, ale mimo wszystko miło patrzy się na gamingową rewolucję Pokemon GO.
Chciałem napisać nudny felieton o tym, że rekordzista poawaryjnego downloadu w Orange, w ramach rekompensaty ściągnął aż 373,2 GB danych, ale tak samo, jak połowa ludzkości zacząłem widzieć jakieś Pokemony i świat stał się przez to po prostu ciekawszy. Wszystko przez syna mojej sąsiadki, który inaczej niż zwykle siedział na ławce pod blokiem gapiąc się w smartfona. Nawet odpowiedział "dzień dobry", ale był przy tym jakiś nadmiernie ruchliwy. Pomyślałem, że zwariował, albo jest po dopalaczach, bo fotografuje niebo, skacze po ławce jak małpa i urządza sobie spacery po osiedlu ze smartfonem. A on po prostu ciął w Pokemon GO, dowodząc, że blokady regionalne na sprytnych nie działają...
Po 6 lipca świat gamingu nigdy nie będzie już taki sam - rozpisywały się światowe media o bezdyskusyjnym sukecesie Nintendo, jakim jest gierka Pokemon GO. Dla mniej bystrych Polaków, niestety, jeszcze niedostępna. Nie za bardzo też rozumiem, czym się ludzkość podnieca, bo przeniesienie pokracznej postaci halunowego stworka, popularnego w latach 90 za sprawą Satoshiego Tajiri do komórek z kamerą, wyzwaniem technologicznym chyba nie jest. Widziałem wiele aplikacji, które działają podobnie. A to doklejają fotografowanej ciotce wąsy, a wujek Heniek zmienia się w wirtualną postać, na tle stylowej meblościanki, kupionej w PRL... Nikt z tego tytułu sensacji nie robił. Sukces Nintendo z Pokemonami upatruję raczej w nostalgii, bo znam wielu, którzy kilkanaście lat temu zakochali się w Pokemonach. Co ciekawe, w listopadzie Nintendo odgrzeje kolejny, pyszny kotlecik - swoją kultową konsolę NES, która dostępna będzie z trzydziestoma najciekawszymi grami na tę retrogamingową maszynę. Przed kilkoma laty Atari "odgrzało" swoją kultową konsolę 2600. Nostalgia biznes kręci się dobrze. I fajnie! Na Pokemon GO wartość Nintendo wzrosła w ciągu kilku dni o 10 mld dolarów.
To dobrze, że młodzi ludzie ganiają za Pokemonami. Co prawda, niezręcznie wygląda to, że robią to np. w muzeum Auschwitz Birkenau, bo nie rozumieją, że są miejsca, w których Pokemonów po prostu być nie powinno. Jest równie niezręcznie, kiedy goniąc za Pokemonem i gapiąc się w wyświetlacz komórki, ze skutkiem śmiertelnym zostaje się "złapanym" przez przejeżdżający samochód. Co prawda, zaprzyjaźniony psychiatra był oszczędny w prognozowaniu wpływu Pokemon GO na ludzką psychikę, ale poważny, niezatarty ślad po niej z pewnością pozostanie nastolatki z Riverton w stanie Wyoming, która penetrując nieznane dotąd rewiry w swojej okolicy, zamiast znaleźć Pokemona, znalazła zwłoki. Tu polemizowałbym ze stanowiskiem chłopaków z Nintendo, którzy gorliwie zapewniają, że gra zachęca do spacerów i odkrywania nieznanych miejsc...
Efekt przeniesienia wirtualnego świata do tego, w którym tuptamy nóżkami to bezdyskusyjnie ogromna zmiana dla branży gamingowej. Śmiem twierdzić, że teraz wszyscy będą tworzyć gry, których fabuła będzie wdzierać się przez kamerę naszego smartfona, w nasze życie. Oby etycznie, bo jak wzorem gamingu lat 80-90 i kultowego Pegasusa, do smartfonów zaczną sprzedawać się pistolety, którymi będziemy mogli ustrzelić jakiegoś wirtualnego typa spod ciemnej gwiazdy, czy choćby głupią kaczkę, to na ulicy może wyglądać to... intrygująco. Nikt poważny na ten temat jeszcze się nie wypowiedział, dlatego nie zawaham się stwierdzić, że gra Pokemon GO bardzo radykalnie wpłynie na globalny rynek narkotykowy. Być może smartfony zastąpią niezdrowe środki halucynogenne. Trzymam kciuki za kucharzy z Nintendo i umiar konsumentów!
Materiał własny
15.11.2026
Ja
Moja historia z pokemonami zaczeła się gdy miałem kilka lat,wtedy to zaczęto puszczać tą kreskówkę na polsacie.Jako kilkuletni szczyl wracając z przedszkola odpalało się polsat około godziny 15/16 i zagłębiało w cudowny świat pokemonów.Kolejne spotkanie z nimi miałem gdy mając około 12 lat dostaliśmy od wójka na płycie emulator Konsoli GBA i N64. To było maniactwo. Przegrało się wszystkie od tych 8 kolorowych aż do rozbudowanego pokemon emerald. Pamiętam jak się to przechodziło xD. Ponieważ znmajomość angielskiego była znikoma często nie dało się przejść dalej stosowało się metodę prób i błędów zagadując wszystkich w mieście z nadzieją,że a nusz się dostanie coś by przejść do kolejnej lokacji . Grałem nawet w jakieś hiszpańskie/portugalskie wersje nic z tego nie kumałem ale szpana przy ewolucji zawsze była taka sama:D. Potem dosrastając kumało się z tego coraz więcej. Wiedziało się,że Cut jest do rozcinania krzaczorów a Rock smash do rozwalania kamieni bez której to wiedzy Emeralda nie dalo się przejść. Potem weszliśmy w ere smartfonów. I gdy obczaiło się,że na smarta też można pobrać emulator gba. I,że nie trzeba grać już na monitorze w 8 kolorową gierkę szaleństwo rozpoczeło się na nowo.Zaczołem grać w Castlevanie Circle of Moon jako że starszy a w dzieciństwie przejść nie umiałem a gra interesowała. Tym grą z GBA niczego nie brakuję i są w wielu przypadkach bardziej rozbudowane od zwykłych androidowych aplikacji dostarczając przy tym rozrywki na parenaście godzin,a zajmują tyle co nic.Teraz sprawdziłem i taki Pokemon emerald zajmuje 7 mb :D Przecież to jest nic. Potem powstał emulator nintenda DS i mam w telefonie zainstalowane wraz z pokemonami Black White. A nuż się zachce.Na pewno się przyda przy wielogodzinnej podróży. Patrząc tak teraz na to wszystko to większą rewolucją dla mnie było powstanie emulatorów bez których świat pokemon z perspektywy nie kreskówki,a gry niebyłby mi w ogóle znany. To dzięki nim mogłem ukończyć wszystkie części adventure wars ,Castlevana,Pokemony,Kirby nie wydając na konsolę kroci. Podsumowując:Dla mnie nigdy pokemony nie będą odgrzewanym kotletem czy też nostalgią. Trudno tu mówić o jakiejś nostalgii skoro tematyka pokemonów jest mi tak samo bliska jak była za dziecka. W każdej chwili mogę odpalić smarta i zacząć grać by zostać mistrzem pokemon. Wiem,że teraz się łatwo gada ale z perspektywy gówniarza który marzył o tym by świat pokemon był rzeczywistością byłbym w stanie stwierdzić pewny sukces tej gry jeszcze przed jej powstaniem.Takich jak ja jest dużo. Gadając z rówieśnikami każdy powie ci to samo,jak to z zapartym tchem w dzieciństwie nie wpatrywał się w szklany ekran śledząc przygody Asha z Alabasii. Te same wspomnienia i marzenie by świat pokemon był prawdą,a nie fikcją.
Duży J?zek
Felieton niezwykle wnikliwy.
Acapulco
@Stalker Poprawiłeś mi humor na cały dzień. Nie ma to jak widzieć "podtekst polityczny" w grze Duck Hunt. ;)
Stalker
Racja jest jak d.... Każdy ma swoją. Wiec tym razem powiem, ze artykuł jest do "racji". A na przyszłość radzę wystrzegać się podtekstów politycznych :(
niszczyciel
"...umiar konsumentów"? Ja trzymam kciuki za reprezentację Arktyki w piłce nożnej. W obu przypadkach - coś takiego nie istnieje. Przy okazji chciałem uprzejmie donieść, że ten felieton jest nieco niższych lotów.
p. s. Niektóre felietony czyta niemal 1000 osób, ruszcie Państwo tyłki, tfuuu klawę i skrobnijcie czasem słów kilka, swoje zdanie wyraźcie. Ja mam swoją opinię i się z nią zgadzam :))