Wspomnień żar

Kląłem wierszem w żywe kamienie z dwóch powodów. Po pierwsze, na Facebooka, który kopie swoimi zuckerbergowymi szpadlami w moich wpisach. Nie zawsze re-ga-do-wa-nych w wybitnej kondycji psychofizycznej. Oczywiście dałem im na to zgodę. Bo kto czyta od dechy do dechy zawile zredagowaną politykę prywatności, opublikowaną czcionką w rozmiarze 4? Gdy już napsułem sobie krwi na inwigilację twórców twarzoksiążki, zacząłem wściekać się na siebie. - Po cholerę ja to zdjęcie dodawałem? Zdjęcie, o którym chciałbym zapomnieć, bo już jej nie ma! Ona jest przeszłością! Nie była tak dobra, jak wyglądała! Zdjęcie, które powinno zostać co najwyżej na osi czasu wyświetlanej w myślach. Każdy takową posiada, pod warunkiem, że jego umysł funkcjonuje tak sprawnie, jak serwery pana Marka Z.

Obserwuj nas w Google News Obserwuj

Z racji tego, że nie raz już pierwszy topiłem się w łyku kawy przez sentymentalność Facebooka, który w trosce o moje dobre samopoczucie, przypomniał mi, co wyprawiałem pięć lat temu lub mniej, szybciutko usunąłem z osi czasu niezręcznego paszkwila, którego sam sobie smartfonem wyhodowałem. I te ich tłumaczenia - "Przepraszamy! Wiemy, że nie zawsze trafiamy w punkt". Szlag by Was! Gdyby Szanowna Małżonka zobaczyła ją... Nagusieńką... Wtedy myślałem, że cudowną... Okrąglutką... Idealnie gładką... Wyglądająca na subtelną, a nie ordynarną jak krowa na pastwisku... Moją nową wówczas miłość, którą... ach... Przeklęty smartfon... Chwila słabości... Gdyby ją Szanowna Żona widziała... Gdyby się o niej dowiedziała... Gdyby ta krótka, kosztowna, przelotna znajomość wyszła na jaw... W odróżnienia od niemot Zuckerberga, Szanowna Małżonka z pewnością trafiłaby w punkt na mojej łysiejącej potylicy. Wtedy z pewnością nie czytalibyście tego felietonu. Mój naczelny żyłby spokojniej bez przeszkadzacza w redakcji, Jego Miłość Wydawca nie traciłby pieniędzy na wierszówkę, którą roztrwaniam na uciechy, a nad dołkiem koledzy redaktorzy (i może czytelnik jakiś też), wspominaliby mnie dobrze. A wszystko przez chwilę słabości, w której pięć lat temu pochwaliłem się światu nową - jak to w romansach bywa - wyidealizowaną blaszką do mojej perkusji. Piekielnie droga, stresująca z niej kochanka...

Nie minął kwadrans od tego, jak ochłonąłem po bezkompromisowym i przez siebie wyłącznie inspirowanym ataku Facebooka na moją przeszłość, a na ekranie komórki wyświetliło się wróżące kłopoty połączenie przychodzące. - Porozmawiamy w domu... - ucięła krótko poślubiona kobieta, nie dając mi szans dojść do głosu. Nie wiem, czy dzwoniła w sprawie owego cholernie niezręcznego zdjęcia, które obnażył dziad Zuckerberg, czy jakieś inne "wspomnienie", które Facebook obiecał mi wyświetlać rzadziej. Szlag by te wspomnienia...

Ze wszech umysłowych sił chciałem zabrać się w tym felietonie za poważny temat, ale jak zwykle mi nie wyszło. Zbierałem się rozprawiać o tym, jak to lekarze specjalnymi grami komputerowymi uczą dzieci... siusiać. Tak są kilkuletnie biedactwa zapatrzone w ekrany różnej wielkości i rozdzielczości, że zapominają o sikaniu - podał "Dziennik Łódzki". Gazeta grzmi, że współcześni rodzice nie radzą sobie wyrabianiem nawyku oddawania moczu przez swoje coraz bardziej multimedialne pociechy. Może też są zapatrzeni w swój telefon? Z drugiej strony, czy to aby ciekawy temat do rozprawiań?