Niech cmentarze ożyją!

Uwielbiam chodzić na cmentarz. Ale tylko wtedy, kiedy nie ma na nim nikogo. By odwiedzić grób ojca, wymykam się czasem z redakcji w środku dnia. Wyłączam wszystkie rozpraszacze GSM i delektuję się ciszą, jakiej nie ma w hałaśliwym mieście. Świętuję chwilę. Kalendarzowy dzień Wszystkich Świętych, od kilku lat jest dla mnie inną ucztą. Socjologiczną. Uwielbiam obserwować ludzi, jak "świętują". Z nosem w smartfonach, z błyskającymi światełkami na głowie, w futrach pachnących naftaliną i modnych ciuchach. Obżerają się kiełbasami i obwarzankami, z tabletami siedzą na fejsie przy grobach bliskich. Nie wiem po co. Oni chyba też nie wiedzą. Tradycja kazała im przyjść na cmentarz, a że czasy coraz bardziej multimedialne, ze smartfonem w ręku między mogiłami idą wszyscy, tylko nie zarządcy cmentarzy. Dla większości z nich, technologia zatrzymała się na karcie papieru, kalkulatorze i długopisie. A szkoda...

Obserwuj nas w Google News Obserwuj

Z życiowej konieczności odwiedziłem niedawno Stary Cmentarz w moim mieście, by pożegnać kolegę. Złapałem potwornego doła, który potęgowała szarość i przygnębiająca smuta. Wychodząc, odwiedziłem grób Leona Niemczyka, z którym znałem się za jego życia. Wspominałem nasze rozmowy, fajne chwile, w których opowiadał mi o siostrze mojego dziadka - też aktorce, której nigdy nie poznałem. Patrzyłem na ten szary, potwornie smutny grób Leona, kompletnie nie oddający jego osobowości i zastanawiałem się, czy tak musi być. Zacząłem kosztownie fantazjować o czasach, w których wchodząc na cmentarz, wypożyczę okulary rozszerzające rzeczywistość i zamiast szarego pomnika Leona, przy jego grobie zobaczę tego wspaniałego aktora w jakiejś ciekawie zaaranżowanej wizualizacji. Jego pomnik ożyje. A może inne groby też staną się interaktywne? W okularach Google, teoretycznie już jest to do zrobienia. A przecież ludzkość zaczyna dysponować techniką hologramów. To dopiero byłby cmentarz, gdyby i bez specjalnych okularów, można było podziwiać Leona lub innych wspaniałych ludzi np. na Powązkach, zamiast ich szarych płyt nagrobnych.

Rzecz jasna nie dążę do uczynienia z cmentarzy wesołych miasteczek. Te organizują się same raz do roku, zawsze 1 listopada, gdzie radosny (czasami nawet i trzeźwy) tłum, wystrojony z fantazją, szturmuje miejsca pochówku, mknąc między grobami z telefonem ryczącym "Ona tańczy dla mnie". Fantazjuję jedynie, że świetnie byłoby tchnąć w te miejsca odrobinę cyfrowego życia. Subtelnie, bez fajerwerków, przypomniałoby to żyjącym o wielkich ludziach, o których pamięć "pielęgnuje" dziś szara, smutna tablica. Przecież można to zmienić...