Kamera, akcja!

Panowie byli pod bronią, pies bez kagańca i mało uprzejmie warczał na ludzi. Ponieważ przed snem piłem jedynie rumianek, sytuacja była dla mnie tym bardziej dziwna, niezrozumiała. Okiem umęczonym nocną lekturą, dostrzegłem, że ulica Gdańska zmieniła nazwę na "Danziger Straße", na której stoi zaparkowana ciężarówka z jeszcze większą liczbą uzbrojonych chłopców z Wehrmachtu. Nogi mi się ugięły, kiedy obok mnie przeszła kobieta w stroju sprzed wieku. Obok niej jakiś goguś w ciuchach w kancik. Wsiadają do Citroena, bynajmniej nie przypominającego współczesnych samochodów. Pomyślałem: - Mam udar. Muszę dzwonić po lekarza... Za chwilę pewnie fajtnę...

Obserwuj nas w Google News Obserwuj

Ten stan nie trwał nawet minuty i całkowicie uspokoiłem się dopiero wtedy, kiedy jeden z SS-manów wyjął z kieszeni swojego munduru dzwoniącego iPhone'a i zaczął rozmawiać. Nie w języku komend, lecz piękną, poprawną polszczyzną. Nie sądziłem, że kiedykolwiek tak bardzo ucieszę się na widok iPhone'a. Za chwilę usłyszałem z oddali: - Kamera, akcja! Nie spodziewałem się też, że w ciągu kilkudziesięciu sekund tak bardzo docenię to co mam. Wolność. Usyfiony tramwaj, którym jechałem. Kiepskiego smartfona i wysoką fakturę za telefon za moje polskojęzyczne, wolne rozmowy i SMS-y. A najbardziej tym, że chwila, w której się znalazłem, to tylko plan filmowy, a nie moja codzienna rzeczywistość, w której trzeba żyć...

Przyglądając się pracy aktorów, statystów i całej wspaniałej ekipy filmowej "Music, War & Love", która łódzkie skrzyżowanie przeniosła w czasy II wojny światowej (W moim mieście kręcą też film o Marii Skłodowskiej-Curie. Duże oko do czytelników), zastanawiałem się nad rozmachem producenta. Na planie gigantyczna kamera, osadzona na potężnym statywie. Prawie zęby straciłem potykając się o jakieś szyny, po których jeździła filmowa maszyneria. - Po co to wszystko?! - zastanawiałem się. Jakby nie można było iPhone'em tego wszystkiego nakręcić, w czym wprawę ma już wielu profesjonalnych twórców. Ja rozumiem, że film jest o prehistorycznych czasach, ale zamiast afiszować się gigantycznymi kamerami, panowie filmowcy mogliby iść w nowe czasy i kręcić film telefonami. Czyż nie? Po cholerę angażują tak ciężki sprzęt, skoro efekty ich pracy zdecydowana większość ludzkości oglądać będzie na małych ekranach smartfonów lub tabletów z kiepskimi ekranami. Nieliczni pójdą do kina. Taką przecież mamy kulturę przyswajania sztuki. Szanowania jej. Muzycy, których obserwuję, to też jacyś kretyni. Podobnie jak filmowcy, nagrywają na drogim sprzęcie. Ciężkie pieniądze płacą za studio, a efekty ich pracy są spłaszczane do meduzowatego formatu mp3. Idioci!