
Pierwszą grą, w jaką grałem na telefonie komórkowym, był "Wąż". Niedawno jej milion odmian przeglądałem w sklepie Play i... Przeżegnałem się z wrażenia. Wąż nawala z karabinów niczym Rambo. Ktoś powinien za to "beknąć"...
Jak na niegroźnego wariata przystało, bardzo często zdarza się, że idę przez życie pod prąd. Komplikuję je przede wszystkim sobie, ale także innym. Ile wlezie. Ile Matka Natura dała! Przeważnie jestem w tym życiu nierozumiany. Jak to wariat. Spodziewałem się dziwnych spojrzeń w łódzkiej Atlas Arenie, gdzie na XXV Międzynarodowym Festiwalu Komiksu i Gier wystawiłem się ze swoimi retrokomputerowymi, ośmiobitowymi zabawkami. W poszukiwaniu zabawy...
Pierwszą grą, w jaką grałem na telefonie komórkowym, był "Wąż". Zanim ta kultowa gra rozprzestrzeniła się na wszystkie platformy komputerowe i komórkowe, warto przypomnieć, że pojawiła się w 1997 roku wraz z Nokią 6610. Wcześniej gra ta nazywała się "Blockade" i polegała na walce z wężem. Od 1976 roku zabawiała bywalców gralni z automatami. Później węża przechwyciła firma Atari, wydając własną wersję na konsolę Atari 2600. W epoce pecetów, wąż zadomowił się także w systemie DOS w wersji 5.0. Niedawno jej milion odmian przeglądałem w sklepie Play i... Przeżegnałem się z wrażenia. Wąż pełzając po ekranie mojego telefonu z ciężką bronią, nawala z karabinów niczym Rambo do jakichś statków kosmicznych i dozbraja swoje człony. Z całym szacunkiem dla programistów, którzy dali upust swojej fantazji, ale ktoś za zabicie kultowego węża znanego przede wszystkim z telefonów Nokia, komputerów ZX Spectrum i innych zabytków, powinien "beknąć"...
Kilka tygodni temu - zdaniem wielu spośród moich znajomych - cofnąłem się w rozwoju. Podobno, nawet solidnie. Zgromadziłem pokaźną kolekcję komputerów i konsol ośmiobitowych z lat 80-90. Roztrwoniłem wszystkie pieniądze na kultowe w tamtym czasie gry i nie ustając w dziennikarskim trudzie, wyszedłem z eksperymentem 8bit-cafe.pl do ludzi, a konkretnie na odbywający się od ponad 20. lat w Łodzi Międzynarodowy Festiwal Komiksu i Gier. To co przeżyłem przeszło moje najśmielsze oczekiwania...
Dwadzieścia metrów od mojego retrostoiska znajdowało się współczesne stoisko gamingowe. Śmiałem się z sąsiadami, że każdy metr dzielący nasze stoiska, to rok przepaści w grafice i idei cyfrowej rozrywki. Krew z monitorów lała się wiadrami, trup rozpłatywanych na różne sposoby zombie ścielał się gęsto. Żeby kilkuletnie, kilkunastoletnie, niepełnoletnie pociechy mogły sobie pograć w grę pełną przemocy, rodzice musieli wyrazić na to pisemną zgodę... Po jednej rundce u sąsiadów wróciłem na swoje stoisko pobudzony tak bardzo, że do końca dnia nie musiałem już pić ukochanej kawy. Ilość bodźców jaka zaatakowała mój, być może prosty mózg, była też wystarczająca, by mieć problem ze snem. Odreagowując następnego dnia przy fenomenalnej grze autorstwa Carol Shaw pt. "River Raid", jaka była hiciorem gamingowym lat 80-90, zacząłem zastanawiać się, gdzie do cholery we współczesnej branży komputerowej podziała się zabawa? Zdawałoby się, filar tej części branży rozrywkowej...
- Tatuś, co to jest? Tu się coś zepsuło?; - Tatuś, i to jest wszystko?; - Tatuś, tu się jeszcze coś będzie działo?; - Tatuś, kiedy i kogo mam tutaj zabijać?!!! - Z takimi dylematami kilkuletnich dzieci i nastolatków spotykałem się na swoim stoisku. Oprócz tego, były obecne charakterystyczne spojrzenia mówiące "wariat", gdy zagrywałem się w kultowe produkcje na komputery ośmiobitowe np. "HERO" czy "Pole Position". Na szczęście rodzice szybko reagowali edukacyjnie, tłumacząc: - Patrz synku, czym tatuś bawił się, jak był w twoim wieku.... Statystyczny młodziak na moim stoisku bardzo często dzierżył w ręku telefon z potężnym układem graficznym, a z obudowy kapały krople krwi...
Zapytam jeszcze raz: - Gdzie podziała się zabawa w grach komputerowych?! Także w grach na smartfony?! Jak pisałem, bliżej jest mi do wariata i hipstera niż ramola narzekającego "za moich czasów to świat był lepszy", ale po obserwacji swoich nastoletnich siostrzeńców i ich rówieśników, a na końcu siebie zauważyłem, że niezwykle trudno jest dziś znaleźć w grach na komórki, konsole czy komputery PC, zabawę. Coś, co relaksuje, a nie faszeruje mózgu hiperrealistycznymi efektami powyrywanych rąk i nóg, a w efekcie bodźcami, po których człowiek z nadmiarem kortyzolu, rzuca się we śnie. Po imprezie z maniakami gier i komiksu zdecydowałem, że już do końca swojego życia pozostanę ośmiobitowy. Trzydzieści i dwadzieścia lat temu w grach, które - jak subtelnie skomentowała Szanowna Małżonka - "wymagały od użytkownika ogromnej wyobraźni", była zabawa. Dziś jej nie ma...
Materiał własny
Jacek
Dziadki borowe z Wojtkiem na czele. Jak ruszycie panowie minimalną ilość komórek szarych z posad, jako i ja eksperymentalnie uczyniłem, otworzycie nieco szerzej oczy, być może uda wam się dojrzeć, że rzeczywistość nie jest taka, jak jednostronne doświadczenie Wojtka, a przeszłość nie tak różowo-klasyczna. Wśród gier komputerowych od dawna nieźle czują się produkcje oldskulowe, bazujące na 8- 16-bitowej grafice. Sporo tego.
Świetnie i klimatycznie dziś bawię się w trójwymiarowy Cube World, taktyczny FTL, lochowo-smokową Legende Grimrock, cudownie trudne wielopokoleniowe Rogue Legacy, polskiego autora strategiczne Banished. Jeśli chodzi o trudność bez zbednych ułatwień i machanie mieczem - polecam bez wahania serię Demon's/Dark Souls przez której wszystkie części brnę jak komar przez masło. Są to dla mnie produkcje poniekąd klasyczne, choć związane bardziej z klasyką PC-tową, niż Atari-Commodorową.
River-Raid nie był pozycją wymagającą wyobraźni. Raczej anielskiej cierpliwości i powtarzania do znudzenia tych samych poziomów (powtarzałem). Podobnie było z innymi ówczesnymi produkcjami. Jeśli nie pamiętacie, sięgnijcie na półkę po prasę z tamtego okresu - ile było zniszczonych dżojstików, ilu przekleństw nauczyło wczytywanie i frustrująco trudne gry "wymagające wyobraźni". Ile bezproduktywnych godzin spędziliście na pracy przy growej taśmie produkcyjnej zawalając lekcje?
Jeżeli chcecie, znajdziecie dziś węża, River Raid, czy inne klasyki na półce z freeware. Na wszystkie platformy, w różnych 150 odsłonach. Głowa boli od przybytku, czy szukać się nie chce? Chyba lepiej mieć więcej, niż mniej, prawda?
Podobnie wśród nowych produkcji udaje się odnaleźć gry, które poza grafiką oferują także wyzwania dla wyobraźni. Gry mądre, opowiadające historie, uczące rzeczy wartościowych, a nie oparte wyłącznie na refleksie i zręczności. Krew nie musi ochlapywać - wystarczy (zazwyczaj) wyłączyć ją w opcjach, jeśli ma się ochotę pomachać mieczem albo postrzelać (to samo robiło się w tej klasycznej, wspominanej przez Wojtka grze, z której wyrosły rzygające kolorami i fajerwerkami równie klasyczne SHMUP-y, nieprawdaż?). Zamiast zaś machać i ubijać można pobawić się w detektywa w przygodówkach o Sherlocku, czy we wspomnianej już w komentarzu nowej grze Astronautów. Można budować cywilizację w Cywilizacji, taktycznie jeździć z drużyną czołgiem w Tanks, czy zwyczajnie pograć w karty w sieciowej karciance Blizarda, której turniej był rozgrywany Wojtku również kilka metrów od Twojego stoiska.
A dzieci są zawsze gdzieś pośrodku. Pomiędzy czasami w jakich przyszło im żyć, a rozsądkiem rodziców. Jeszcze 50 lat temu nikomu dorosłemu nie przyszłoby do głowy, że 30-latek może pasjonować się pierdołami, nie? Bo czasy się zmieniają, pojawiają się kolejki elektryczne i komputery, a nasze żony nauczyły się akceptować odchyły dużych chłopców w stronę dzieciństwa. Zamiast więc marudzić - bo i ja się do dziadów borowych i marud zaliczam - może warto pokazać to, co w dzisiejszych grach dobrego, dającego dobrą zabawę bez rezygnacji z fajerwerków graficznych, tworzącego alternatywę dla produkujących nadpobudliwe dzieciaki chłamu zalegającego półki sklepowe. I nie trzeba przy tym rezygnować z 8-bitowców, bo prawdziwy gracz jest prawdziwym graczem bez względu na to czy turla kostki, wspina się po drabinach przez beczki do Donkey-Konga, robi rocket-jumpy w Quake Arena, pracowicie tworzy światy w Minecrafcie, czy zamierza podbijać kosmos w Space Engineers czy Star Citizen. Przygodowego, stosunkowo ambitnego "Ethana Cartera" kupiło już (w nieco ponad 2 tygodnie) w wersji pudełkowej dobrze ponad 50 tys. polskich graczy. Nawet Chmielarz nie doszacował.
Zabawa jest ciągle obecna. Tylko zamiast się bawić, wolimy mówić i pisać o dawnych dobrych czasach, które wcale takie dobre nie były. Tylko włosów więcej, a brzucha i długów mniej jakby było. Może to właśnie dlatego wolimy tamte czasy.
Maryan
Nie ma co generalizować, nadal robią przecież gry dostarczające wiele zabawy, przy których można się zrelaksować oraz nierzadko wytężyć szare komórki. Czasem chodzi w nich bardziej o poznanie ciekawej, angażującej i nieliniowej historii serwowanej nam przez twórców, tak jak chociażby w "Wiedźminie", grze na podstawie książkowej sagi Sapkowskiego. Jeśli jednak nie chcemy aby w poznawaniu opowieści przeszkadzali nam wirtualni przeciwnicy możemy zamiast tego zmierzyć się z inteligentnymi zagadkami, gdzie znów przykładem świeci kolejna polska produkcja "Zaginięcie Ethana Cartera". Są też pochłaniające bez reszty strategie, w które można godzinami grać z przyjaciółmi, słowem, jest cała masa dobrych gier, trzeba tylko chcieć szukać :)
Piter
Ach te czasy kiedy się grało w Snake'a i Bounce na Nokii 6610i.
Stalker
Podpisuję się pod Pańskimi spostrzeżeniami i uwagami obydwoma rękami. To co teraz serwuje się dzieciom i młodzieży to jakieś zwyrodnienie. Kultura śmierci. Natomiast to co daje nowe życie, czyli sex jest dopuszczalne dopiero po ukończeniu 18 lat. I to ma stanowić o przyszłości "naszej" cywilizacji skażonej zwyrodnieniem u samych podstaw ? Oczywiście wszystko powinno być serwowane w odpowiednich dawkach stosownie do rozwoju młodej osobowości, ale specjaliści o mentalności gangsterów z Hollywood wiedzą podobno lepiej.
A tak się fajnie grało w Diggera panie Wojtku. Pamięta Pan ?