Allview X2 Twin

Recenzja

Kilka dni temu trafił mi w ręce smartphone X2 Twin rumuńskiej firmy Allview. Jak pewnie pamiętacie marka miała niedawno swój debiut w Polsce (25 września 2014). Szczerze mówiąc na początku miałem mieszane uczucia. Z każdą chwilą jednak ten stan ulegał znaczącej poprawie, ale po kolei.

Telefon otrzymałem w oryginalnym opakowaniu z folią na wyświetlaczu. Ucieszyło mnie to, ponieważ miałem pewność, że testowany egzemplarz jest nowy, a wrażenia i odczucia "realne".

Spis treści

• Budowa i zawartość opakowania
• Wyświetlacz
• Wydajność
• Komunikacja. Wydajność (benchmarki)
• Multimedia, aparat, oprogramowanie
• Łączność i komunikacja
• Podsumowanie

Budowa i zawartość opakowania

Co do samej budowy telefonu, to nie mam jej nic do zarzucenia. Jest zwarta i solidna. Nic nie skrzypi i nie gnie się. Tył, jak i przód wykonany jest ze szkła z powłoką Gorilla Glass. Ilość przycisków została zmniejszona do minimum.

Na prawym boku mamy przycisk włączanie/wyłączania oraz głośniej/ciszej, a także wysuwane sanki na kartę microSDHC do 32 GB. Lewy bok X2 Twin-a kryje sanki na dwie karty sim, rodem z iPhone-a. Muszę przyznać, że i tutaj nie można się za dużo przyczepić. Górna część aparatu zawiera gniazdo microUSB oraz jack audio 3,5 mm. Na dolnej części mamy za to dwa głośniki, których dźwięk jest niezły, ale do tego wrócę później.

Przednia część opisywanego modelu zawiera aparat fotograficzny, czujnik zbliżeniowy oraz światła, a także diodę LED do powiadomień np. o nieodebranym połączeniu, czy nieodczytanej wiadomości. Niestety jej działanie jest dosyć irytujące, a to za sprawą błędnego działania. Zakładamy sytuację, gdy zauważymy nieodebrane połączenie np. po 10 minutach, wchodzimy do menu nieodebranych i oddzwaniamy. Dioda powinna zgasnąć, a tak się nie dzieje. Jedynym wyjściem z tej sytuacji jest jej wyłączenie w menu telefonu.

Tylna część X2 Twin zawiera obiektyw aparatu 8 megapikseli Sony IMX179 oraz lampę błyskową - niezwykle przydatną w miejscach o słabym doświetleniu.

Wyposażenie standardowe jest dosyć bogate. Mamy do dyspozycji całkiem niezłe słuchawki, kabelek USB, który można wykorzystać do ładowania lub komunikacji z komputerem, ładowarkę, "szpikulec" do wysuwania sanek. Ciekawym dodatkiem jest folia ochronna na wyświetlacz, która powinna ochronić ekran przed rysowaniem. Mamy też oczywiście instrukcję w języku polskim, a także kupon na program antywirusowy Bitdefender.

Wyświetlacz

Nie można mu zbyt wiele zarzucić. Może poza rozdzielczością, która wynosi 1280x720 pikseli. Nie jest to wcale mało, ale niektórym może brakować Full HD. Mnie osobiście ekran tego telefonu dostarczył wiele pozytywnych emocji. 5 cali oraz IPS powodują bardzo dobre odzwierciedlenie szczegółów oraz wzmagają chęć oglądania filmów np. na Youtube.

Nie można, nie wspomnieć o dotyku (multitouch), który jest po prostu genialny - przynajmniej według mnie. Dużo lepiej pisało mi się sms-y przy użyciu X2 Twin niż Xperii Z. Pewnie trudno w to uwierzyć, że niedrogi produkt rumuńskiej firmy może przewyższać czymś telefon ze średniej półki, takiego znanego producenta jak Sony. Pod wyświetlaczem znajdują się trzy wirtualne przyciski. Nie są one podświetlone ani opisane, co może być problematyczne, ale da się oczywiście do tego przyzwyczaić.

Wydajność

Sercem urządzenia jest ośmiordzeniowy Cortex-A7 taktowany zegarem 1,4 GHz. Telefon nie jest za bardzo pamiętliwy. Posiada tylko 1 GB pamięci RAM oraz 8 GB flash ROM. Tę ostatnią można oczywiście rozszerzyć o karty microSDHC do 32 GB.

Co do wydajności w czasie normalnego użytkowania, to nie mam zastrzeżeń, choć zdarzyło mi się, że aplikacja książki telefonicznej po prostu zawiesiła się na kilka sekund. Poniżej przedstawiam kilka testów wydajnościowych m.in. Antutu, Quadrant i PassMark.

Wszystkie benchmarki wyglądają ładnie i... co z tego? Nie każdemu potrzebny do szczęścia jest wskaźnik wydajności grafiki, czy dokładne parametry procesora. Ważne jest działanie w praktyce, a ono jest bez zarzutu. Nie powiem, że nie zdarzyło mi się lekko przymulić telefonu, a raczej konkretną aplikację. Nie było to jednak częstą, ani bardzo anormalne jak na Androida przystało, który potrafi zużyć olbrzymie zasoby jeśli je tylko ma. Jednym słowem, przyzwoite działanie nawet wymagającego oprogramowania.

Multimedia, aparat, oprogramowanie

Telefon ma dwa aparaty fotograficzne. Przedni z matrycą 2 megapiksele używany jest głównie do wideorozmów oraz selfie. Tylny to 8-megapikselowy Sony IMX 179 z sześcioczęściowym obiektywem i autofocusem. Potrafi nagrywać filmy Full HD w 30 klatkach na sekundę. Co do jakości, to jestem pełen podziwu. Nawet w miejscach o słabym oświetleniu, zdjęcia wychodziły bardzo przyzwoite, a filmy wyraźne. Trzeba pamiętać o takich funkcjach jak wykrywanie uśmiechu, gestów oraz twarzy.

Telefon posiada radio FM z funkcją RDS oraz możliwością nagrywania audycji. Może wydawać się śmieszne, że o tym wspominam i chwalę, ale niektóre smartphony umożliwiają słuchanie radia wyłącznie przez internet. Tutaj wystarczą słuchawki, służące za antenę. Możemy słuchać zarówno przez nie, jak i korzystać z wbudowanych głośniczków. Dźwięk jest naprawdę przyzwoity.

Allview X2 Twin działa pod kontrolą Androida w wersji 4.4.2. Komfort użytkowania stoi na bardzo dobrym poziomie. Szybki procesor sprawdza się zarówno testach wydajnościowych, jak i codziennym użytkowaniu. Standardowe wyposażenie programowe nie jest za bardzo obszerne. Jest to dobra wiadomość. Z dodatków mamy na starcie program antywirusowy BitDefender oraz nawigację Sygic w wersji próbnej.

Łączność i komunikacja

Telefon pracuje w sieciach 2G i 3G. Niestety zabrakło obsługi LTE. Nie ma co jednak po nim płakać ponieważ mamy obsługę HSPA+ do 21 Mbit/s. Poza tym jest WiFi b/g/n z funkcją hot-spotu. Połączenie z internetem jest stabilne i bezproblemowe. Nie ma problemu z zasięgiem sieci bezprzewodowych.

Co do jakości połączeń, to są one na przyzwoitym poziomie. Oczywiście zawsze mogłoby być lepiej, ale - nie przesadzajmy. Ważną funkcjonalnością opisywanego modelu jest fakt obsługi dwóch kart sim. Jedna z nich nie obsługuje 3G. Jednocześnie możemy mieć aktywne obydwie karty. Możemy swobodnie przypisać im różne role, np. jedną wykorzystać do internetu, a drugą do połączeń głosowych i SMS-ów. Mamy możliwość ustawienia domyślnej karty do wykonywania połączeń, ale możemy ustawić, aby telefon każdorazowo pytał się nas o wybór właściwej karty.

Podsumowanie

Dwa tygodnie to trochę za krótko, aby jednoznacznie polecić lub odradzić ten telefon. Nie spodziewałem się, że spotka mnie tyle pozytywnych emocji związanych z produktem nieznanej na polskim rynku firmy. Pierwsza myśl jaka przeszła mi przez głowę, to że mam do czynienia z kolejnym chińczykiem. Nic jednak bardziej mylnego. Codzienna praca była całkiem przyjemna, choć, jak już wcześniej wspominałem, praca diody mogła poirytować.

Nie wspomniałem wcześniej o długości pracy na baterii - niestety szału nie ma. Przy aktywnych dwóch kartach, 3G na jednej z nich oraz włączonym WiFi, telefon trzeba było ładować co około dwa dni. Zaznaczam, iż przez wspomniany czas wykonana była zaledwie godzina rozmowy oraz kilkukrotnie sprawdzona poczta. Normalne (zdecydowanie aktywniejsze) użytkowanie kończy się codziennym ładowaniem. W sumie nie ma co się dziwić. Mamy do czynienia ze smartphonem z dwoma kartami SIM i ośmioma rdzeniami. Do zasilenia musi mu wystarczyć bateria o pojemności 1920 mAh. Nie żebym go usprawiedliwiał, ale zaznaczam iż nie ma tragedii. Generalnie oceniam ten telefon pozytywnie, szczególnie gdy porównamy jego zalety, wady z ceną (799 zł) na jednym z najpopularniejszych serwisach aukcyjnych.

Plusy i minusy

Plusy:

• wysoka czułość ekranu
• dobra jakość obrazu
• stabilna transmisja danych przez WiFi i 3G
• bardzo dobra jakość zdjęć i filmów
• wydajna praca
• wyposażenie
• przystępna cena
• aktualna wersja systemu Android (4.4.2)

Minusy:

• przeciętna jakość dźwięku
• niedopracowana praca diody
• zbyt mała pojemność baterii
• tylko 1GB RAM-u
• nieoznaczone przyciski wirtualne pod wyświetlaczem

Materiał własny

• Pokaż wszystkie |
•  1 
•  2 
•  3 
•  4 
•  5 
•  6 
•  7