Dla mojego bezpieczeństwa...

W życiu dążę do kontaktów z drugim człowiekiem. Zwłaszcza, jeśli są to kontakty z płcią piękną. Dlatego wszelkie sprawy związane z obsługą moich usług telekomunikacyjnych, staram się załatwiać z żywym człowiekiem, któremu mogę popatrzeć w oczy lub dekolt. Tego komfortu nie mam w relacji z konsultantem, który reprezentuje operatora na infolinii. Niby jest wygodniej, niby sprawniej i niby lepiej, ale nie ma tam dla mnie człowieka i czuję dyskomfort takiej relacji. Zwłaszcza, kiedy słyszę, że... jestem nagrywany. Nie dlatego, że nie lubię być nagrywany, bo mam coś do ukrycia, bo nie potrafię się wysłowić i wolałbym np. żeby taka pamiątka w dobie przeciekającego internetu po mnie nie pozostała. Nie, po prostu nie życzę sobie, żeby ktokolwiek nagrywał moje rozmowy. Może dlatego, że jako dziecku rewolucji, kojarzy się to z minionym ustrojem, Orwellowskim rokiem 1984. Kiedy słyszę, że dla mojego bezpieczeństwa rozmowa będzie nagrywana, zawsze odpowiadam, że nie życzę sobie takiej troski. I robi się problem, bo nagle pani lub pan dochodzi do wniosku, że bez dyktafonu mi nie pomoże, bo takie są procedury... Co za wspaniała troska!

Obserwuj nas w Google News Obserwuj

Tak się złożyło, że kończyła mi się umowa na mobilny internet. Prawdopodobnie dlatego zadzwoniła do mnie konsultantka operatora z ofertą. Ucieszyłem się, bo to miłe gdy ktoś dzwoni i jak do tego jest to kobieta. Zwłaszcza z ofertą. Prawda? Oznajmiła, że nasza rozmowa jest nagrywana. Odpowiedziałem, że to wspaniale i że bardzo z tego powodu się cieszę, bo od razu czuję się bezpieczniej i potraktowany tak jakoś godniej. Na chwilę zapadła cisza, jak mniemam dlatego, że pani zdała sobie sprawę, iż rozmawia z wariatem. A z wariatami - jak wiadomo - łatwo nie jest. Nie pozostało mi nic innego, jak utwierdzić ją w tym przekonaniu, dlatego uradowany jak dzieciak w piaskownicy, który znalazł kocią kupę, oznajmiłem jej, że także nagrywam rozmowę, by czuła ten sam komfort relacji. I chyba nie mam szczęścia, bo na linii znowu pojawiła się cisza, a później same zgrzyty. Oto pani zaczęła się niezrozumiale jąkać i fukać z oburzenia. Oznajmiła mi, że kategorycznie nie wyraża zgody na to, żebym ją nagrywał. - A czy pani zapytała mnie o to, czy ja życzę sobie sesji nagraniowej? - Taką mamy procedurę... - usłyszałem w odpowiedzi.

Wybrałem się do troskliwego operatora, wypowiedzieć umowę. Wykupiona usługa internetowa przypominała o sobie jedynie fakturami. Trzeba to było skończyć niczym wypalony romans. Bez stolika ze świecami, bez lampki wina wypitej za błędy. W salonie, pewnie wzorem z infolinii, dołożono wszelkich starań i troski o bezpieczeństwo moich danych osobowych. By rozwścieczona konsultantka z żalu nie skoczyła mi do gardła za to, że zacząłem nową znajomość z inną... siecią, która lepiej sprawdza się w... mojej piwnicy artystycznej, porządku pilnowała kamera wycelowana niczym broń - prosto w moje czoło. I już myślałem, że rozstaniemy się z klasą. Jak dorośli ludzie. Bez publicznego prania brudów. Oczywiście się myliłem...

Troska o mnie zaczęła się wieczorkiem recytatorskim moich danych osobowych, danych firmy, które zgodnie z procedurami sprawdzał ktoś z siedziby Wielkiego Brata. Było to dla mnie żenujące doświadczenie, że każdy z oczekujących w salonie dowiedział się, czym się zajmuję, gdzie mieszkam itp. W dalszej części tego żałosnego spektaklu procedur troski, rozwścieczona tygrysica musiała publicznie tłumaczyć się przełożonemu, że zrobiła wszystko by utrzymać mnie w szponach operatora. Zapewniała, że złożyła mi wszystkie możliwe propozycje, na które w trosce o swoje zdrowie psychiczne odpowiadałem "pomidor", bo zamiast siedmiu tabletów chciałem mieć po prostu tylko zasięg. Absolutnego dna sięgnęła głosząc na cały salon, że pan pracuje pod ziemią i tam nie ma zasięgu. Dwa metry mułu osiągnęliśmy, kiedy przekazała mi słuchawkę z jakimś niedowiarkiem na linii, który pragnął mnie usłyszeć. By farsy stało się za dość, zapewniłem pana, że jestem górnikiem i pod ziemią nie ma zasięgu, nad czym szczerze ubolewam. Po kwadransie dostałem rozwód z operatorem, który... Dnia następnego i następnego i jeszcze następnego dzwonił do mnie kusząc swoimi ofertami. Ponieważ zawsze byłem zapewnianym, że dla mojego bezpieczeństwa i w trosce o moje dane osobowe (które na oczach i uszach kilku osób bezpardonowo zgwałcono w salonie) jestem nagrywany, odpowiadałem "taty nie ma w domu". I tylko BTS-ów żal, że muszą obsługiwać takie schizofreniczne rozmowy. A człowiek tak bardzo chciałby się po ludzku z drugim człowiekiem dogadać...

Ma ktoś może Prozac?