Wiko Fever 4G

Recenzja

Multimedia

Do słuchania muzyki najlepiej od razu podłączyć słuchawki lub głośnik Bluetooth - to, co produkuje głośnik zewnętrzny, do słuchania się zanadto nie nadaje. Dźwięk jest głośny, ale przy tym mocno zniekształcony i charczący. Nie pomogą tu ani technologie poprawy dźwięku, ani equalizer w odtwarzaczu.

Do multimedialnego użytku dostajemy typowy systemowy odtwarzacz audio, odtwarzacz wideo, dyktafon umożliwiający nagrywanie do AMR lub 3GPP oraz radio FM, obsługujące RDS i umożliwiające nagrywanie audycji (do formatu 3GPP).

Główny aparat to 13-megapikselowy układ wspierany przez podwójną diodę i autofocus. Pełna rozdzielczość matrycy może być wykorzystana przy formacie 4:3. Dla 16:9 trzeba obniżyć rozdzielczość do 10 megapikseli. Autofocus nie należy do najszybszych, ale w zasadzie do zdjęć na zewnątrz, przy dobrym świetle, nie mogę się przyczepić. Jaśniejsze obszary bywają nieco prześwietlone, trochę szumów można wychwycić w ciemnych obszarach zdjęć, ale kolory są naturalne i zdjęcia wychodzą po prostu przyzwoicie. Zdjęcia w gorszym świetle, wewnątrz pomieszczeń, przy szybko ruszających się obiektach tradycyjnie wychodzą gorzej. Samo ustawienie ostrości okazuje się dla aparatu nie lada wyzwaniem, a dioda doświetlająca odpala z opóźnieniem.

Plusem jest prosta i intuicyjna aplikacja aparatu, jedna z fajniejszych, z jakimi miałam do czynienia. Umożliwia nie tylko łatwe przełączanie się między trybami i opcjami menu, świetnie sprawuje się także w trybie profesjonalnym (manualnym).

Oto rezultaty fotografowania:

materiał własny

• Pokaż wszystkie |
•  1 
•  2 
•  3 
•  4 
•  5 
•  6